Nos traballos do Pre-Congreso de Laicos 2020 propúxose a necesidade de coidar o acompañamento na vida dos homes e mulleres con quen vivimos a fe. A ponencia do segundo itinerario do Congreso centrouse neste tema: “Vivir en modo acompañamento”.  Ante esta temática xurdían moitos interrogantes: Que é acompañar? Ten que ver coa dirección espiritual? Para que o acompañamento espiritual hoxe? Acompañar é unha terapia?. Desde a ponencia que iniciaba este itinerario fóronse aclarando algunhas destas dúbidas.

Un dos desafíos que presenta a nova evanxelización é o acompañamento. Nos últimos anos falouse moito na Igrexa de acompañamento. Vémolo no maxisterio dos últimos papas. Francisco fálanos diso desde as primeiras páxinas da exhortación Evangelii Gaudium, referíndose ao acompañamento grupal e persoal: “A comunidade evanxelizadora prepárase para acompañar. Acompaña á humanidade en todos os seus procesos, por moi duros e prolongados que sexan. Coñece longas esperas e resistencia apostólica ”(EG 24).

Na tradición da Igrexa, o acompañamento estivo ligado á dirección espiritual, a maioría realizada polos sacerdotes. Esta práctica tivo momentos de esplendor, dando abundantes froitos, pero o paso do tempo e a reflexión lavaron a dar novos pasos sen perder este camiño individual de crecemento espiritual.

Desde o comezo da Historia da salvación vemos como Deus sempre coida o seu pobo, manifestando a súa proximidade e o desexo de encontro. En moitas pasaxes da Biblia podemos descubrir como se fai este camiño a Deus desde o acompañamento. Deus non deixou de criar homes e mulleres que desde unha proximidade foron enviados para acompañar aos seus irmáns no camiño cara a El. Xesús, sempre nos acompaña, non nos deixa sos. Está presente, anda connosco, escóitanos, faise eco da realidade da nosa propia vida, non se impón nin marca o noso paso, pero ofrécenos unha proximidade discreta, que posibilita o encontro e a capacidade de recoñecelo, axudándonos a reler a nosa vida da fe, ata o momento en que podemos exclamar «o noso corazón non ardía?» Lc 24, 32.

Ao longo da súa vida, Xesús tamén se deixou acompañar. Os apóstolos, a súa nai María, o maior grupo de discípulos, as amigas de Betania que eran para el un lugar de descanso, diálogo: pediu axuda en momentos duros, buscou momentos e lugares onde compartir o calor da amizade cos compañeiros. O compañeiro por excelencia tamén soubo vivir acompañado.

Desde a apertura á transcendencia, os cristiáns conciben o desenvolvemento persoal desde a lóxica da chamada; é dicir, a partir do descubrimento da vocación que Deus esperta en cada un de nós. Isto implica estar aberto ao absoluto, porque o home é incapaz de darse o sentido último da súa existencia, pero tamén require a libre responsabilidade da persoa. Cando falamos dunha vocación cristiá facémolo desde o seu sentido máis amplo, é dicir, referímonos a discernir, do que nos pide Xesús, cada pequeno acto diario e cada gran decisión vital. Para iso, debemos aprender a escoitalo e descubrir o que nos esixe en cada momento e, a partir desta dinámica, construír o noso proxecto de vida de acordo co Evanxeo. Esta dinámica de deixarse ​​a si mesmo para atoparse con Deus e darlle sentido á vida require acompañamento.

Acompañar é estar cunha persoa, partindo do contexto no que vive, para que chegue á súa plenitude grazas ao encontro coa persoa que acompaña. Un bo acompañamento pasa por poñer á persoa no centro do proceso. O importante non son as situacións vividas nin o condicionamento que poden provocar algunhas actitudes. A prioridade é acompañar á persoa, atender ao seu corazón, desde alí para facerlle descubrir o torrente de amor co que foi creado e a quen está chamado a vivir e compartir plenamente.

Ante esta situación, a Igrexa non xira a súa mirada, senón que a dirixe ao corazón da persoa. Acompáñase non desde a distancia senón dende unha «mirada cercana», de afecto, aquela que vai de ser unha mirada emocionada a ser unha mirada comprometida coa outra.

         A experiencia do “Congreso de Laicos 2020” foi moi rica no que se refire a testemuños de acompañamento na familia, en situacións de precariedade e vulnerabilidade, na mocidade, na iniciación na fe, en diálogo coa increnza, no discernimento vocacional….pódense encontrar estás experiencias na páxina web www.pueblodediosensalida.com.

         A participación neste segundo itinerario do Congreso despertou a necesidade de ir creando unha cultura do acompañamento nas nosas parroquias e comunidades de fe. A pastoral do acompañamento é un verdadeiro ministerio na Igrexa de tal xeito que a incorporación de laicos (relixiosos e laicos, homes e mulleres) no ministerio de acompañamento fai que o recoñecemento deste ministerio sexa realmente visible dentro da propia Igrexa.

Na tarefa de acompañamento é fundamental a parroquia. Será o lugar desde onde podamos aprender a coñecer a Cristo, para comezar nunha vida de oración persoal e comunitaria que nos axudará a crecer en amizade con El, onde poderemos celebrar a ledicia de sentirnos chamados, afondando no misterio do amor actualizado de Deus nos sacramentos e onde aprender a mirar a nosa vida e o mundo coa mirada de Xesús, buscando en todo momento responder en clave de xustiza, misericordia e caridade, a todas as situacións coas que vivimos.

Como Igrexa que peregrina en Lugo temos que iniciar aos irmáns – sacerdotes, relixiosos e laicos – nesta «arte de acompañamento», para que todos aprendamos a quitarse as sandalias diante da terra sagrada do outro (Ex 3,5). Temos que dar ao noso camiño o ritmo curativo da proximidade, cunha mirada respectuosa e compasiva, pero á vez sanar, liberar e animar a madurar na vida cristiá. » (EG, 169).

Vemos eses primeiros pasos na preocupación do Cof Diocesano por coidar a escoita e o acompañamento en situacións de duelo durante a pandemia da Covid-19, e na preocupación pola formación de axentes para o acompañamento a través de cursos que se propuxeron no nosa Diocese.

Nun traballo conxunto “no campo do servizo á misión evanxelizadora, os discípulos misioneiros acompañan aos discípulos misioneiros” (EG 173), afrontamos o reto do acompañamento hoxe coma unha mediación privilexiada da evanxelización.

Delegación de Apostolado Segrar

Lugo